Vlietpop - 22 augustus 1998 - Verslag Oppers met raar haar en mooie jonge Delftse meisjes hebben wat met elkaar. Vandaag bleek dat maar weer eens: Doesbo en dIMITRI hadden het voor het uitzoeken met degu, fientje, meikever en Sanna. Wie de liefste van deze vier is lijkt mij wel duidelijk, maar Doesbo had daar andere gedachten over, en gelukkig maar! Beiden zijn we dan inmiddels ook tevreden bezitters van een pedopas. Maar het ging hier natuurlijk om de muziek, ik kon weer 25 singles aan mijn verzameling toevoegen en de optredens waren ook best ok, getuige mijn verslag in nl.muziek. Lees het maar. Gisteren was ik op Vlietpop, een festival in Leidschendam. Het was wisselvallig weer: door de warme zon werd je snel droog van de vorige bui, maar helaas kwam er dan weer een bui overheen. Vervolgens weer de zon etc. Maar goed, een kort verslagje van de muziek: Van de eerste acht bands was Mashed Potatoes het leukste. Ik dacht qua beschrijving aan rock met rockabilly invloeden, in het programma hebben ze het over popliedjes met verwijzingen naar 60's pop en 70's punk. Een leuke cover van Kids in America ook nog, kortom, een aanrader als ze bij jou in de buurt spelen. Van de andere bands was Billy the Kid (voorprogramma Anouk later die avond) grungy, vooral door de stem van de zanger. Saskia Laroo speelde een solide jazzdance set, livewire speelde alleen covers en de rest is me niet zo bijgebleven. Hierna kwam het hoogtepunt voor het minder progressieve gedeelte van het publiek: 2 brothers on the 4the floor. Op zich best leuk: ik bleek alle liedjes te kennen. Wel een beetje storend vond ik de uitspraken van de rapper: om de 20 seconden zei hij of "Somebody say yeah!" (jijzelf ja, lul!) of "Put your hands in the air!". Gaap. Ook minder was de toegift: hun nieuwe single (The sun is shining) terwijl ze die al gespeeld hadden! maar voor de rest vond ik het wel te pruimen. De voorlaatste band was Soviet sex, wiens nummer "Maar niet met jou" wel eens op de radio gespeeld wordt. Volgens de presentatrice zijn de bandleden allemaal Nederlands maar wonen ze allemaal in verschillende landen, wat best bijzonder is. "En speciaal voor Vlietpop zijn ze allemaal naar Nederland gekomen!" Sure :) Maar goed, het is een leuke band: zanger en zangeres die afwisselend een nummer zingen (of soms samen) terwijl de zangeres ook nog toetsen en viool speelt. De teksten zijn niet al te creatief: de eerste twee regels die me bijbleven waren "I'm so lonely I could die" en "Love is a lie" (wel een leuk liedje) maar het wordt enthousiast gebracht, en ook deze band kan ik aanraden. Als afsluiter het hoogtepunt voor het progressievere gedeelte van het publiek: The Gathering. Ik had ze eigenlijk nooit live gezien, dus was best benieuwd en werd gelukkig niet teleurgesteld: ik kreeg wat ik verwachte, een goede set. Ze speelden tot mijn vreugde ook Always, wat ik een van hun beste nummers vind (ik ben ook fan van Marieke de Groot, een geweldige zangeres die dat nummer oorspronkelijk zong en uit Little Mary Big kwam, een voorloper van Johan) en door Anneke niet verkracht werd. Op- en afkomst was ook volgens het boekje: eerst een paar minuten instrumentaal, langzaam opbouwen, dan Anneke die opkomt. Op het einde Anneke die als eerste weggaat en dan een voor een de anderen, totdat alleen de drummer overbleef. Maar goed, The Gathering hoef ik verder niet meer aan te raden.